คุณยายตั๊กแตน

ผมกับแอ๋วเข้าไปถามราคาและถ่ายรูปใกล้ๆ แกบอกขายตัวละ 20 บาท ซึ่งเราก็อุดหนุนแกไป แลกกับการถ่ายรูปและความที่อยากจะช่วยอุดหนุนแก ทั้งๆที่สุดท้ายพอออกจากตลาดเราก็คงโยนตั๊กแตนสานนั้นทิ้งอยู่ดี มันไม่ได้มีประโยชน์ในการใช้งานและมันก็ไม่สวยจนเราจะต้องเก็บไปประดับตกแต่งอะไร ตอนที่ผมจ่ายเงินแกก็กล่าวขอบใจแล้วก็พูดกับเราว่า ยายก็ได้เงินนี้แหละซื้อข้าวซื้อน้ำกิน ตอนกลางคืนก็นั่งสาน เช้ามาก็เอาเข้ามาขายในตลาด ได้เงินบ้างพอเลี้ยงปากเลี้ยงท้องไปวันๆ แกเล่าด้วยน้ำเสียงสั่งเครือ น้ำตาคลอตา ผมไม่แน่ใจว่าแกดีใจที่วันนี้พอได้เงินที่เราอุดหนุนไว้ใช้บ้างแล้ว หรือแกรู้สึกเศร้าใจที่ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ในบั้นนปลาย ผมจากมาโดยยังรู้สึกว่า 20 บาทที่อุดหนุนคุณยายมันน้อยเกินไปหรือเปล่า เราน่าจะแบ่งปันให้แกได้มากกว่านี้

เป็นคนดีที่อยากแบ่งปันและเอื้ออาทรให้ความช่วยเหลือต่อผู้ยากไร้
เพื่อให้พวกเขาได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขขึ้นบ้างแม้เพียงแค่เสี้ยวเวลาหนึ่งของวัน

หรือจะเป็นเพียงแค่คนโง่เง่าให้เขาหลอกเล่น

ถ้าเกิดความรู้สึกไม่อยากเป็นคนโง่ไม่อยากเป็นคนที่ถูกหลอก
จนในวันข้างหน้าทั้งตัวเราและผู้คนในสังคมนี้ไม่ยอมแบ่งปัน
และลังเลที่จะห้ความเอื้ออาทรต่อผู้อื่น

สิ่งนี้เราต้องการให้เกิดขึ้นในสังคมไทยหรือ

จะเลือกทางไหนดี....

จะยอมเป็นคนโง่เพื่อให้รู้สึกสุขใจที่ยังคงมีความเอื้ออาทรและพร้อมแบ่งปันต่อไป

หรือจะเป็นคนที่ไม่โง่ให้ใครหลอกง่ายๆโดยไม่แบ่งปันให้ความเอื้ออาทรใคร
จนกว่าจะมีการตรวจสอบและพิสูจน์ความจริงเสียก่อน